DE SURINAAMSE HORECA MOET BETER
Add and rearrange any components you want.Add paragraph text here.SOCRATES
In Griekenland, zo ergens tussen 469 en 399 v.Chr., schreef Socrates ˜We leven niet om te eten, wij eten om in leven te blijven™ Ik weet één ding zeker: als de filosoof een Surinamer was geweest, had hij dit nooit, maar dan ook nooit bedacht. Als er een volk op aarde is waarbij alles om eten draait, dan zijn het wel de Surinamers, waar ook ter wereld. Surinamers eten niet om in leven te blijven, ze leven om te eten.
Daarom in de 5de editie van Amsterdam eet door een Suriname-special. Natuurlijk niet in de laatste plaats omdat Amsterdam Eet Door-host Sarriel Taus trots is op zijn Surinaamse roots.
EEN STUKJE GESCHIEDENIS
Door met name het koloniale verleden wonen er wel tien verschillende bevolkingsgroepen in Suriname. Al in 3000 v.Chr. woonden er indianenstammen in het Amazonegebied. Rond 500 v.Chr. trokken afstammelingen van een van die stammen naar de kust: de eerste bewoners van Suriname. Vanaf 1499 kwamen de eerste Europeanen naar Zuid-Amerika en vanaf 1537 ook de eerste Afrikaanse slaven uit Ghana, Nigeria, Togo, Benin en Angola. In Suriname werkten zij vooral op de suikerplantages. In 1650 vond de eerste kolonisatie door de Engelsen plaats. In 1667 werd Suriname door de Nederlanders veroverd, waarna het in 1674 met de Vrede van Breda officieel in Nederlandse handen kwam. In diezelfde tijd vestigden Portugese joden zich op de Jodensavanne, zo’n 50 kilometer ten zuiden van Paramaribo. In de loop van de achttiende eeuw volgden Asjkenazische joden, vooral uit Duitsland. Al tien jaar voordat in 1863 de slavernij werd afgeschaft, werden Chinezen uit Hongkong naar Suriname gehaald om op de plantages te werken. In 1873 meerden de eerste schepen met contractarbeiders vanuit India aan en vanaf 1890 werden ook Javanen ge
